Oktober 2025 begon met een simpele opmerking. Dieter met wie ik train zei: “Ik ben weer toe aan een uitdaging.”
Omdat ik net terug was van een normale beklimming van de Kilimanjaro liet ik die woorden eerst even bezinken. Toch bleef het in mijn hoofd hangen. Daarom vertelde ik hem een week later dat ik wel iets bijzonders wist.
In 2014 beklom ik de Kilimanjaro samen met Wim Hof. Toen stonden we in 48 uur op de top. Inmiddels zijn we twaalf jaar verder. Dus waarom zouden we het niet nog eens proberen. En tegelijk kijken of het sneller kan.
Dieter dacht kort na maar zei al snel ja. Bovendien kende hij nog twee mensen die mee wilden. Daarmee was het besluit genomen. We gingen ervoor.

Een plan met een missie

Vervolgens smeden we het plan. Ik neem contact op met mijn vaste gids en leg hem alles uit. Zijn antwoord is duidelijk: “No problem papa simba.” Daardoor groeit het vertrouwen meteen.

Toch blijkt de eerste training een wake up call. Hoewel ik fit genoeg ben voor een normale beklimming is dit een totaal ander niveau. Daarom moet de intensiteit omhoog en moet ik scherper trainen dan ooit.

Voor zover bekend is er niemand zonder hoogtestage vanuit Nederland sneller geweest via de Marangu Route tot aan Uhuru Peak. Dat is tenslotte het hoogste punt van Afrika. Juist daarom willen we alles uit onszelf halen.

Omdat ik weet dat elke kilo telt besluit ik vijftien kilo af te vallen. Daarnaast moet mijn cardio verbeteren en wil ik meer spiermassa opbouwen. Ik luister podcasts en verzamel informatie. Tegelijk train ik op gevoel en let ik beter op mijn voeding. Ook laat ik bij Coronel Sports een in body meting doen zodat ik precies weet hoe mijn lichaam ervoor staat.

In het begin verlies ik snel gewicht maar ook spiermassa. Later draait dat gelukkig om. Terwijl de trainingen zwaarder worden verlies ik vooral vet en komen de spieren terug. Daardoor voel ik mij sterker dan ooit.

Ondertussen trainen Akke en Otske mee. Zij zijn broer en zus en allebei zeer fit. Als trailrunners en Hyrox atleten hebben zij een sterke basis. Ook Dieter maakt grote stappen. Totdat er plots een kuitblessure ontstaat.

Eerst lijkt rust en fysio voldoende. Toch schiet het drie weken voor vertrek weer mis. Daardoor krijgt Dieter een mentale dip. We bellen en praten open met elkaar. Uiteindelijk besluiten we rustig te blijven trainen en het herstel tijd te geven. Wonder boven wonder voelt de kuit een paar dagen later beter. Daarom zetten we alles op alles om fit aan de start te staan.

De start in Moshi

Op 4 februari 2026 ontmoeten we elkaar in het Springlands Hotel in Moshi. Dit is mijn vaste uitvalsbasis en inmiddels mijn negende beklimming. Toch voelt deze anders. Want dit is geen gewone klim. Dit is een missie.

Ons plan is duidelijk. We willen kamp Mandara overslaan en voor het donker bij Horombo zijn. Hoewel we op tijd bij de gate zijn verliezen we tijd door alle controles. Toch begrijpen we dat die regels nodig zijn om het park te beschermen.

Zodra we mogen starten zijn de omstandigheden perfect. Daarom zoeken we meteen een strak tempo. In mijn hoofd klinkt steeds dezelfde zin: we are on a mission.

We bereiken Mandara Hut snel en lunchen daar kort. Helaas kost het bijvullen van water extra tijd. Omdat wij sneller lopen dan normaal hebben de dragers moeite om ons bij te houden. Toch weten we dat forceren geen optie is. Dus blijven we rustig en positief.

Voor de lunch heeft iedereen al drie liter water gedronken. Dat is nodig want hydratatie is cruciaal. Wanneer het donker wordt lijkt het kamp dichtbij. In werkelijkheid duurt het langer dan gedacht. Uiteindelijk bereiken we Horombo net voor volledige uitputting.

Een onrustige nacht

Omdat we goed voorbereid zijn gebruiken we de ademtechniek van Wim Hof. De zuurstofsaturatie blijft boven de 90 en dat is een goed teken. Toch verloopt de nacht anders dan gehoopt.

Zodra ik in slaap val krijg ik heftige kramp in mijn benen. Daardoor schrik ik steeds wakker. Het stapelbed schudt en Otske schrikt zich rot. De hele nacht herhaalt dit patroon zich. Daardoor slaap ik nauwelijks en voelen mijn benen in de ochtend zwaar.

Toch weet ik dat klagen niets oplost. Daarom focus ik mij op de missie.

Naar Kibo Hut en verder

De volgende dag lopen we richting Kibo. Halverwege lunchen we op de Saddle tussen Kibo en Mawenzi. Hoewel de wind hard is blijft het uitzicht indrukwekkend. Daarna slaat het weer om en krijgen we regen en sneeuw over ons heen.

Met mijn poncho aan loop ik gefocust door. Wanneer ik bij Kibo aankom merk ik dat de groep verder achter mij loopt dan gedacht. Dat voelt als een les. Want samen uit samen thuis blijft mijn motto.

Iedereen bereikt gelukkig veilig de hut. Ondertussen wordt het zuurstoftekort duidelijk voelbaar. Alles kost meer energie en eten gaat moeilijker.

Ik hoop op een paar uur slaap voor de summit night. Helaas keren de krampen terug. Daardoor blijft de nacht onrustig. Tot er om 22.00 uur wordt geklopt.

Wake up. Summit night.

De klim naar de top

Hoewel eten lastig is dwing ik mezelf iets binnen te krijgen. Daarna kleden we ons aan. Het is helder en droog dus de lucht is ijskoud. Daarom moeten we blijven drinken.

We starten strak achter elkaar. Stap voor stap. Omdat het tempo hoog ligt halen we zelfs een eerdere groep in. Dat heb ik nog nooit meegemaakt.

Na vier uur bereiken we Gilman’s Point. Hier drinken we warme gemberthee. Dat geeft nieuwe energie. Toch stoppen we niet. Want voor ons telt alleen de echte top.

Daarom lopen we door naar Uhuru Peak. Het wordt steeds zwaarder maar de motivatie groeit. Akke trekt sterk door. Otske begint zelfs te zingen. Dieter en ik volgen.

Dan zien we het bord. We zijn er.
Er wordt geknuffeld en gehuild. Tegelijk voelen we trots en opluchting. We maken foto’s in het donker zodat dit moment voor altijd vastligt.

De afdaling en het besef

Toch begint daarna het echte gevecht. Want we zijn diep gegaan en hebben weinig energie gespaard. Daardoor voelt de afdaling zwaarder dan verwacht.

Wanneer de zon opkomt boven Afrika geeft dat kracht. Toch blijft het lichaam protesteren. Misselijkheid en vermoeidheid wisselen elkaar af. Daarom herhaal ik steeds tegen mezelf dat bewegen vooruitgang is.

Na een korte rust in Kibo dalen we verder af. Hoewel mijn batterij bijna leeg is merk ik dat de training zijn werk heeft gedaan. Stap voor stap bereiken we Horombo.

43 uur naar Uhuru Peak

Terug in het hotel rekenen we de tijd uit.
43 uur tot de top.

Dat is sneller dan ooit. Zijn er mensen sneller. Ja natuurlijk. Zijn er mensen sterker. Zeker.
Maar zonder hoogtestage deze prestatie neerzetten is bijzonder.

Ik ben trots op het team en dankbaar voor deze ervaring. De Marangu route heeft mijn grenzen verlegd en mijn mindset versterkt. Daardoor voel ik mij sterker dan ooit.

Unbreakable.

En omdat de berg blijft roepen kom ik later dit jaar terug via de Lemosho route. Zodat nieuwe mensen de magie van de Kilimanjaro kunnen ervaren.
Dit is mijn verhaal. Recht uit mijn hart.